Our last summer

Our Last Summer

Met het ogenschijnlijk traag verscheiden van je toekomst groeit het besef dat alles eindig is en zich derhalve ooit voor het laatst afspeelt. Misschien zijn wij juist door die eindigheid geroepen om te leven en - ja - te spelen.

Als ik lees dat een speler ons Grote Damfestijn ontvallen is, denk ik soms: hoe zou hij/zij teruggekeken hebben op zijn/haar (talrijke?) zomers in Brunssum? De bevrijdende camping? Die ene gemiste zet? De warme vriendschappen?

Omdat naast dammen muziek mijn leven lichtvoetiger maakt, zocht - en vond - ik voor u een muzikale vertaling voor een terugblik op zoveel moois in good old ABBA:

‘Morning croissants
Living for the day
Worries far away
Our last summer
We could laugh and play’

Bij het starten van de klok gaan je ‘worries’ nog slechts over je volgende zet. Neem die vooral niet te serieus: ‘laugh and play’!
‘We had our chance
It was a fine and true romance
I can still recall our last summer
I still see it all’

Ze zijn er ongetwijfeld geweest, de zomerromances! Verblind door zon & liefde en dan droogjes dammen…

‘How dull it seems
Yet you're the hero of my dreams’

Tenslotte vat ABBA de gehele levenskunst mooi samen:

‘But underneath we had a fear of flying
Of getting old, a fear of slowly dying
We took the chance
Like we were dancing our last dance’

Wat kijk ik uit naar komende zomer, om dan met u in Brunssum te spelen met ‘our last summer’ in ons achterhoofd.

Bert Woolschot